Ο Χρήστος Φιλόπουλος ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά ηθοποιών που δεν προέκυψαν «από πάντα», αλλά μέσα από μια ανακάλυψη που ήρθε αργά, σχεδόν τυχαία, και τελικά άλλαξε τα πάντα. Με καταγωγή από τα Λαγκάδια Αρκαδίας και την Κρήτη, μεγαλωμένος στον Άγιο Δημήτριο,
Σήμερα, τον συναντάμε στη σκηνή, λίγο μετά την ολοκλήρωση της σχολής, στη νέα παράσταση “Wolves / Αυτό το παιδί” (του Joël Pommerat), σε σκηνοθεσία και χορογραφία των Χρήστου Θεοδωρίδη & Ξένιας Θεμελή, όπου η οικογένεια και η πολιτεία δεν παρουσιάζονται ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως σώματα που συσφίγγουν, πιέζουν, και κάποιες φορές —λυτρώνουν.
Μιλήσαμε μαζί του για όλα αυτά. Και για το τι σημαίνει να συναντάς τους ίδιους ανθρώπους ξανά — όχι πια ως συμμαθητές, αλλά ως συναδέλφους.
1. Ποιος είσαι;
Είμαι ο Χρήστος Φιλόπουλος και κατάγομαι από τα Λαγκάδια Αρκαδίας και την Κρήτη. Μερικοί με φωνάζουν και Σουηδό. Μεγάλωσα στον Άγιο Δημήτριο Αττικής. Έχω μία αδερφή, την Ελένη, με την οποία συγκατοικούσα μέχρι πριν από λίγο καιρό, αλλά τώρα την αντάλλαξα με έναν γάτο, τον Φώντα και συγκατοικώ με αυτόν τώρα.
2. Τι αγαπάς;
Την αλληλεγγύη, το ποδόσφαιρο, το φαγητό, τις ταινίες του Τσιώλη και τις κλασσικού τύπου πόρτες του κέντρου.
3. Και τι μισείς;
Προσπαθώ να μην υιοθετώ αυτό το συναίσθημα. Αλλά, συνήθως οι άρχουσες τάξεις σε προκαλούν να το νιώσεις.
4. Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο;
Ήρθα σε επαφή με το θέατρο σε αρκετά μεγάλη ηλικία, γύρω στα 27, όταν πήγα να δω το έργο «Προσωπική Συμφωνία». Εκεί έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Αφού βγήκα από την αίθουσα ήταν λες και είχε δημιουργηθεί ένα καινούριο σύμπαν, στο οποίο μπορούσα να μοιραστώ προβληματισμούς και σκέψεις. Μετά συμμετείχα σε κάποια γυρίσματα ως βοηθητικός ηθοποιός και παρατήρησα από κοντά την τέχνη της υποκριτικής και αποφάσισα να την δοκιμάσω κι εγώ.
5. Τελειώνεις τη σχολή και μετά;
Μετά ψάχνεσαι για το τι θα κάνεις και πού χωράς σε αυτό τον χώρο και να αφομοιώσεις όλα αυτά τα ερεθίσματα που σου προσέφερε ή και σου στέρησε η σπουδή. Νομίζω αυτό που χρωστάς στον εαυτό σου είναι να μην σταματήσεις να καλλιεργείσαι πνευματικά, σωματικά, ψυχικά, καλλιτεχνικά, τεχνικά.
6. Υπάρχουν άνθρωποι ή δάσκαλοι που εκτιμάς και νιώθεις ότι σε βοήθησαν ή σου έδωσαν κάτι σημαντικό στη διαδρομή σου;
Νιώθω ότι, σε μεγάλο βαθμό, όσα με αφορούν και με συγκινούν έχουν καθοριστεί από τον πατέρα μου. Τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που έθετε, το πώς παρατηρούσε τα πράγματα όταν ήμουν μαζί του και οι αντιλήψεις του ήταν για μένα το έναυσμα για πολλές αναζητήσεις μου, οι οποίες σαφώς και έχουν διαμορφώσει κατά πολύ τον χαρακτήρα μου.
7. Ποιους δρόμους μπορεί να επιλέξει ένας νέος/μια νέα ηθοποιός μόλις πάρει το πτυχίο στα χέρια του/της;
Κυρίως τις ευκαιρίες που σου προσφέρονται ή που δημιουργείς, σε έναν χώρο όπου η ζήτηση εργασίας υπερβαίνει κατά πολύ την προσφορά. Οπότε ο δρόμος της ψυχραιμίας και της επιμονής είναι μονόδρομος.
8. Πώς είναι να συναντάς τους ίδιους ανθρώπους στην πρόβα και να περνάτε από «συμμαθητές» σε «συναδέλφους»;
Έχοντας μείνει μακριά έναν χρόνο, η επανένωσή μας, μας βρήκε πιο προσηλωμένους και υπομονετικούς, κάτι που μας έχει βοηθήσει να είμαστε αισθητά πιο λειτουργικοί.
9. Αν είχες την επιλογή, τι είδους θέατρο θα ήθελες να κάνεις και τι ιστορίες θα ήθελες να πεις;
Το θέατρο που με εκφράζει περισσότερο αυτή την περίοδο της ζωής μου είναι το ρεαλιστικό και ιδιαίτερα οι ιστορίες της ελληνικής μίζερης, μικροαστικής κοινωνίας. Κάτι βέβαια με τραβάει και θα ήθελα να δοκιμάσω το σωματικό θέατρο και την χορική λειτουργία.
10. Τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου, αν ξεκινούσες τώρα τη σχολή;
Πρώτα βούτα, μετά σκέψου το.
11. Η παράσταση Wolves / Αυτό το παιδί: πώς μας αφορά σήμερα; Γιατί πιστεύεις ότι αξίζει κάποιος να έρθει να τη δει;
Αρχικά μιλάμε για ένα σύγχρονο κείμενο (2006) το οποίο αναφέρεται σε οικογένειες οι οποίες βρίσκονται σε ένα απαρχαιωμένο πολιτικοκοινωνικό σύνολο το οποίο δυστυχώς δεν έχει αλλάξει και πολύ από τότε. Ιδιαίτερα η λειτουργία της πολιτείας παραμένει απαράλλακτη κι ειδικά σε περιπτώσεις όπως της δικής μας χώρας, η οποία δείχνει ένα αμείλικτο, αντιλαϊκό πρόσωπο. Οπότε η παράσταση προσφέρει πολλά ερεθίσματα για σκέψη και προβληματισμό ως προς και τη δική μας στάση απέναντι στους δύο θεσμούς που επηρεάζουν περισσότερο τη ζωή μας: την οικογένεια και την πολιτεία. Όσον αφορά το Wolves, είναι μία παράσταση όπου η κίνηση των σωμάτων μας αφηγείται μία δυστοπική ιστορία, όπου η εμμονική καταπίεση δίνει τη θέση της σε μία λυρική λύτρωση. Ποιος δεν θα ήθελε να δει κάτι τέτοιο να συμβαίνει;
12. Ο Joël Pommerat έχει πει: «Δεν προσπαθώ να μεταδώσω ένα μήνυμα. Προσπαθώ να δημιουργήσω έναν χώρο όπου ο θεατής μπορεί να νιώσει, να σκεφτεί και να ερμηνεύσει.» Πώς το σχολιάζεις αυτό; Πιστεύεις ότι αυτό συμβαίνει ή δεν συμβαίνει στο θέατρο σήμερα; Σου έχει τύχει, ως θεατής ή ως ηθοποιός, να βρεθείς σε μια παράσταση όπου ένιωσες ότι σου δόθηκε χώρος να σκεφτείς και να ερμηνεύσεις ελεύθερα; Και στη δική σας παράσταση, πιστεύεις ότι υπάρχει αυτός ο χώρος για τον θεατή;
Αυτό που εκτιμώ στο θέατρο είναι ότι αποτελεί ένα από τα ελάχιστα πεδία της κοινωνία μας, που δίνει ελευθερία ερμηνειών, συναισθημάτων, αντιδράσεων. Επομένως δεν μου έχει τύχει να πάω και να φύγω χωρίς έστω και κάποιο συναίσθημα ή κάποια σκέψη, ακόμα κι αν αυτά θεωρούνται «αρνητικά». Ένα καλογραμμένο κείμενο σαφώς και ενισχύει τα ερεθίσματα που λαμβάνει ο θεατής και ο Joël Pommerat είναι ένας συγγραφέας ο οποίος, χωρίς διδακτισμό αλλά και χωρίς «φίλτρο», γράφει για όσα υπάρχουν στον πυρήνα του θεσμού της οικογένειας και καλλιεργούνται από το κοινωνικοπολιτικό σύστημα, διαιωνίζοντας δυσχερείς καταστάσεις και παθογένειες, από τις οποίες μοιάζει απίθανο να ξεφύγουμε. Από την μεριά μας εμείς, λόγω και της μεθοδολογίας του Χρήστου Θεοδωρίδη, είχαμε πολύ χώρο ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε την δικιά μας πνοή και σκέψη στο κείμενο. Επομένως, η παράσταση έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο θεατής να μην νιώσει ότι καθοδηγείται προς ένα συμπέρασμα, αλλά αντιθέτως να στρέψει την προσοχή του και να προβληματιστεί με βάση το δικό του βίωμα και θυμικό.
13. Παρουσίασέ μας με μία λέξη κάθε ηθοποιό της παράστασης.
Πασέ Μούσκλες
Ινώ Κολορατούρα
Ελίνα Βλόγκινγκ
Βέρα Μαμάμας
Γιώτα Φλαμένγκο
Αντωνία Σπουργίτι
Σαββίνα Παράκρουση
Μάρθα Καρδιτσάρα
ΜΧ Πολυπράγμων
14. Ποιο είναι το επόμενο βήμα σου;
Ακροάσεις, κάστινγκ, μπάρα σε λούπα, αναμένοντας να βγει η ταινία μικρού μήκους «Το κεράσι», στην οποία συμμετείχα το καλοκαίρι, σε σκηνοθεσία της Ευτυχίας Μανώλας.
