Ρωτήσαμε τον Βύρων Αναγνωστόπουλο ”ποιανού είσαι εσύ;”
Ο Βύρων Αναγνωστόπουλος ανήκει στη γενιά των νέων ηθοποιών που δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα την αλήθεια — τη δική τους και της εποχής τους. Με χιούμορ, ευθύτητα και μια δόση υπαρξιακής ειρωνείας, μιλά για τη διαδρομή του από τη σκηνοθετική περιέργεια του λυκείου μέχρι την ουσιαστική έκθεσή του στη σκηνή, για τις συνεργασίες που τον διαμόρφωσαν, αλλά και για τον κόσμο γύρω μας που γίνεται ολοένα πιο σκληρός. Με αφορμή την επιστροφή του «Σλάντεκ» στη Θεσσαλονίκη και την επερχόμενη παρουσίαση του «1984» στην Αθήνα, ο ηθοποιός ανοίγει μια ειλικρινή συζήτηση για την τέχνη, την πολιτική στάση, τον φόβο, την πίστη, την επιτυχία — και για το τι σημαίνει τελικά να παραμένεις άνθρωπος μέσα σε μια εποχή που δοκιμάζει διαρκώς τα όριά μας.
⊚ Ποια ήταν η αφετηρία σου στον χώρο της τέχνης; Υπήρξε κάποια στιγμή ή πρόσωπο που σε καθόρισε καλλιτεχνικά;
Κάπου στο λύκειο, βλέποντας backstage βιντεάκια και ντοκιμαντέρ από παλιές ταινίες, άρχισε να με ελκύει η σκηνοθεσία. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί την υποκριτική ως ένα επάγγελμα που θα ακολουθούσα. Αργότερα, όταν σπούδαζα στη Δράμα για λόγους απασχόλησης, μπήκα τυχαία σε ένα θεατρικό εργαστήρι. Εκεί έγινε η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τη σκηνή. Συνειδητοποίησα πως πριν προχωρήσω σε οτιδήποτε άλλο, έπρεπε να εξερευνήσω αυτόν τον κόσμο και να εκτεθώ πραγματικά στο θέατρο.
Έτσι, μπήκα στην Ανώτερη Δραματική Σχολή “Ανδρέας Βουτσινάς”. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της σχολής μέχρι και τώρα, κάθε συνεργασία που είχα έχει προσθέσει το δικό της λιθαράκι στον καλλιτεχνικό μου δρόμο άλλοτε ως παράδειγμα και έμπνευση, άλλοτε ως παράδειγμα προς αποφυγή!
Αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα άτομο που με καθόρισε καλλιτεχνικά, αυτό είναι ο Θάνος Νίκας. Ήταν αρχικά καθηγητής μου στη σχολή και αμέσως μετά με προσέγγισε επαγγελματικά, αρχικά για το “1984” του Τζορτζ Όργουελ. Από τότε συνεργαζόμαστε στενά, με μεγάλη αλληλοεκτίμηση, και αυτή η συνέχεια της σχέσης μας υπήρξε καθοριστική για μένα.
Μάλιστα, αυτή την περίοδο προετοιμαζόμαστε για τον τρίτο κύκλο της παράστασης “Σλάντεκ” από την Ars Moriendi Theatre Group, σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα, στην οποία συμμετέχω. Ξεκινάμε 1 Δεκεμβρίου στο Goethe – Institut Thessaloniki, και θα παίζουμε μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου, Δευτέρα και Τρίτη στις 21:30.
Όταν ήμουν ακόμη στη σχολή, ο Θάνος είχε πει κάτι που άλλαξε ολοκληρωτικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι το θέατρο: “Το θέατρο δεν υπάρχει για να απαντά σε ερωτήσεις, αλλά για να δημιουργεί νέες.” Αυτή η φράση με συνοδεύει μέχρι σήμερα
⊚ Τι σε κάνει να λες ακόμη «ναι» σε ένα πρότζεκτ;
Το “ναι” καθορίζεται από πολλούς παράγοντες. Πρωταρχικό ρόλο για μένα παίζουν οι συντελεστές, ο σκηνοθέτης και οι συμπρωταγωνιστές. Δίνω μεγάλη σημασία στο να βγαίνει η δουλειά μου δημιουργικά και με υγεία επομένως τα άτομα με τα οποία καλείσαι να δημιουργήσεις παίζουν τεράστια σημασία. Έπειτα, κρίνω αν αυτή η δουλειά είναι μία πρόκληση για εμένα. Μπορεί να μου προσφέρει μία νέα γνώση, την ευκαιρία να διαπραγματευτώ κάτι επίκαιρο ή να έρθω αντιμέτωπος με μία διαφορετική προσέγγιση κειμένου.
⊚ Πιστεύεις ότι ο/η καλλιτέχνης οφείλει να είναι πολιτικός/ή ή απλώς ειλικρινής;
Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης θέλοντας και μη παίρνει θέση. Δεν θα έλεγα ότι θα έπρεπε να είναι κομματικοποιημένος αλλά σίγουρα θα έπρεπε να παίρνει θέση στην πολιτική επικαιρότητα. Έχω ακούσει πολλούς να λένε σε ανέβασμα έργων “όχι ας μην το πούμε αυτό, για να μην θίξουμε». Και αυτό μία θέση είναι. Σίγουρα σε ατομικό επίπεδο δεν ενημερωνόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο ή με την ίδια συχνότητα για την πολιτική σκηνή, πολλά πράγματα όμως ακούγονται και γίνονται θέμα. Ο καλλιτέχνης όποια και να είναι η τέχνη που υπηρετεί, ιστορικά πάντα έπαιρνε θέση.
⊚ Πόσο σε αφορά το κοινό την ώρα που δουλεύεις;
Για εμένα και το κοινό είναι συμπρωταγωνιστής, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Είναι μαγικό, πώς το ίδιο το κοινό πολλές φορές μεταβάλλει και εξελίσσει το έργο. Αυτοί που το βλέπουν πρώτη φορά δεν το καταλαβαίνουν, για εμάς όμως που είμαστε επί σκηνής υπάρχει διαφορά και αυτή τη διαφορά θα την λάβει το επόμενο κοινό χωρίς να έχει μεταβληθεί ο πυρήνας του έργου, εννοείται.
⊚ Πιστεύεις ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει κάτι;
Κάθε μορφή τέχνης μπορεί να επηρεάσει ή να εκφράσει ένα κοινωνικό σύνολο . Μέσα από την τέχνη, όποια κι αν είναι αυτή, βρίσκουμε τρόπους να εκφραστούμε. Πολλές φορές, δίνοντας μία ευκαιρία σε ένα νέο είδος τέχνης γεννιούνται απορίες, οι οποίες σταδιακά μεταβάλλουν το άτομο. Έτσι όλες αυτές οι μονάδες δημιουργούν σύνολα ανθρώπων με κριτική σκέψη και διάθεση να αλλάξουν το περιβάλλον τους. Ιστορικά, η τέχνη έχει υπάρξει πυλώνας αλλαγής. Γι’ αυτό και σήμερα υπάρχει τόσο μεγάλος έλεγχος πάνω της . Όταν η ελευθερία δεν εκφράζεται, τότε σιγά σιγά θα σταματήσει να υπάρχει.
⊚ Γιατί ηθοποιός; Και αν δεν ήσουν καλλιτέχνης/ίδα, τι θα ήθελες να είσαι;
Ηθοποιός όπως προείπα έτυχε, και επειδή έχω τύχει ως τώρα πολύ καλούς συνεργάτες παραμένω στο επάγγελμα. Όλα τα επαγγέλματα που είχα σαν δεύτερη επιλογή ήταν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο καλλιτεχνικά, εκτός από την ψυχολογία. Λατρεύω να παρατηρώ και να αναλύω άτομα και συμπεριφορές.
⊚ Πού τελειώνει η δημιουργία και αρχίζει η ματαιοδοξία;
Θεωρώ πώς η δημιουργία τελειώνει όταν μπει μπροστά το φαίνεσθαι και εκεί ακριβώς ξεκινά η ματαιοδοξία που κάνει τον κόσμο να βλέπει το επάγγελμά μας ως χόμπι.
⊚ Μας ενδιαφέρει η αλήθεια σήμερα;
Εννοείται πως ναι. Θα έπρεπε τουλάχιστον να μας ενδιαφέρει. Το λέω φυσικά γνωρίζοντας πως η αλήθεια όπως και πολλές άλλες έννοιες δεν είναι εξ ολοκλήρου αντικειμενική.
⊚ Ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Καρκίνος. Ούτε καν ο θάνατος.
⊚ Η πίστη – με όποια έννοια· τι σημαίνει και πόσο ρόλο παίζει για σένα;
Δηλώνω αγνωστικιστής, δεν ξέρω τι υπάρχει, αν υπάρχει κάτι. Αυτό που ξέρω ότι υπάρχει είναι οι άνθρωποι δίπλα μου και πιστεύω πως έχω ελάχιστο χρόνο να τους χαρώ. Προτιμώ όσο ζω, να ζω στο παρόν. Έχουμε τόσους θεατρικούς χαρακτήρες που μπορούμε να αναλύσουμε τα υπαρξιακά τους, δεν χρειάζομαι άλλα υπαρξιακά!
⊚ Τι σημαίνει «επιτυχία» για σένα — και τι «αποτυχία»;
Αυτή είναι μία πολύ καλή ερώτηση. Αυτά που θεωρούσα αποτυχίες έχουν μετατραπεί σε ευκαιρίες, και αυτά που θεωρούσα επιτυχίες έχουν γίνει αναμνήσεις. Δεν ξέρω, ίσως αυτό φαίνεται μόνο στον απολογισμό, το τι αποκόμισα δηλαδή εγώ από κάθε κατάσταση. Στη δουλειά έχω βιώσει παράσταση η οποία δεν ήταν γεμάτη από κόσμο, αλλά ήταν τόσο υγιές το περιβάλλον και είχε τόσο θετικό αντίκτυπο στους θεατές η παράσταση που το θεωρώ επιτυχία. Από τη μία με ενδιαφέρει πώς βιώνω εγώ μια εγκατάσταση και τι μου προσφέρει από την άλλη, με απασχολεί και ο αντίκτυπός της, ώστε να μπορώ να κρίνω αν κάτι είναι πραγματικά επιτυχημένο
⊚ Ποιο είναι το επόμενο βήμα ή όνειρό σου;
Υπάρχουν βήματα τα οποία είναι ακόμα προγραμματισμένα να γίνουν. Η παρουσία του έργου “Σλάντεκ” στην Θεσσαλονίκη θα είναι σύντομη, διότι αμέσως μετά την ολοκλήρωση των οκτώ παραστάσεων μας στο Goethe – Institut, η παραγωγή θα μεταφερθεί στην Αθήνα, για άλλες οκτώ παραστάσεις στο ΠΛΥΦΑ, από 29 Δεκμεβρίου έως 20 Ιανουαρίου 2026, Δευτέρα & Τρίτη στις 21:30 ολοκληρώνοντας εκεί τον κύκλο της. Επιπλέον, επαναφέρουμε με την Ars Moriendi Theatre Group το έργο “1984” του Τζόρτζ Όργουελ, σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα φυσικά,αλλά αυτή την φορά στην Αθήνα, σε συνεργασία με το Theatre of the No και η πρεμιέρα μας είναι προγραμματισμένη 9 Φεβρουαρίουτου 2026. Τώρα τι άλλο θα ξημερώσει το “αύριο”, δεν το ξέρω!
⊚ Πώς βλέπεις τον χώρο των τεχνών στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια;
Θεωρώ πως μία εξέλιξη θα υπάρξει στον χώρο των τεχνών απλά δεν μπορώ να είμαι σίγουρος προς ποια κατεύθυνση.
⊚ Πώς σε επηρεάζει αυτό που συμβαίνει γύρω σου, κοινωνικά και πολιτικά;
Όταν ο θάνατος και ο πόλεμος είναι μία ανάσα μακριά από εμάς, και δεν εννοώ γεωγραφικά, ακόμα και αν δεν το βιώνει ο καθένας μας αυτή τη στιγμή άμεσα, έχει αντίκτυπο στην καθημερινότητα μας. Έχουμε ‘‘εξελιχθεί’’ τόσο πολύ υποτίθεται ώστε εν έτη 2025 να πεθαίνουν μικρά παιδιά, να σκοτώνονται τόσοι άνθρωποι χωρίς λόγο και αιτία, να κουκουλώνονται εγκλήματα, να βιάζονται άτομα και οι ένοχοι να είναι ελεύθεροι. Όλα αυτά θεωρώ με κάνουν κάθε μέρα και πιο κυνικό.
⊚ Τι σε συγκινεί βαθιά;
Ανάλογα τη στιγμή και πόσο φορτισμένος συναισθηματικά είμαι. Ολοένα και λιγότερα πράγματα με συγκινούν βαθιά!
⊚ Στον ελεύθερο χρόνο σου;
Δεν έχω! Αν είχα όμως, θα ήθελα να κάνω ένα ταξίδι.
⊚ Η ευτυχία — τι είναι για σένα;
Μία ξένοιαστη ημέρα με την οικογένειά μου και το σκύλο μου.
⊚ Αν ήσουν χρώμα;
Μαύρο – κι αν πει κανένας ότι επιστημονικά είναι άτοπο, ε θα πω μωβ!
⊚ Και αν ήσουν τραγούδι;
Τhe doors – People are strange
⊚ Αν όλα τελείωναν σήμερα, τι θα ήθελες να έχεις προλάβει να πεις;
«Ήταν αυτό που ήταν, αντίο»
Ταυτότητα Παράστασης
Μετάφραση: Γιώργος-Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης
Σκηνοθεσία: Θάνος Νίκας
Δραματουργία: Πηνελόπη Χατζηδημητρίου
Σκηνικός Χώρος – Κοστούμια: Ευαγγελία Κιρκινέ
Ερμηνεύουν: Βύρων Αναγνωστόπουλος, Πάνος Αναγνωστόπουλος, Δανάη Κλάδη, Αλέξης Κότσυφας,Ευγενία Κουζέλη, Θέμης Σουφτάς
Γραφιστική Επιμέλεια: Χρύσα Νίκα
Επικοινωνία & Social Media: Λ. Μπουρτσάλα, Δ. Δάγκαλης
Παραγωγή: Ars Moriendi Theater Group
Η παράσταση Σλάντεκ πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Goethe-Institut Thessaloniki.
Πληροφορίες
Χώρος: Goethe Institut Thessaloniki (αίθουσα SAL)
Διεύθυνση: Βας. Όλγας 66, Θεσσαλονίκη
Πρεμιέρα: Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2025
Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: 1 – 23 Δεκεμβρίου 2025, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:30
Εισιτήρια:
Τιμές: 15 ευρώ Κανονικό | 12 ευρώ Μειωμένο (ΑμεΑ, φοιτητές, άνεργοι, πολύτεκνοι) | 10 ευρώ Ατέλειες (μόνο από τον χώρο της παράστασης και εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις)
Προπώληση/Κρατήσεις: ticketservices.gr
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
