Γράφει ο: Ιωσήφ Καπράλος
Το «Αυτό το Παιδί» του Joël Pommerat είναι ένα έργο που παρατηρεί από κοντά το πιο οικείο αλλά και το πιο δύσκολα προσπελάσιμο πεδίο: τη σχέση γονιού και παιδιού. Μέσα από δέκα σύντομα επεισόδια, ο συγγραφέας φωτίζει τη λεπτή, συχνά εύθραυστη γραμμή ανάμεσα στη φροντίδα και στον φόβο, στη σιωπή και στην ανάγκη για κατανόηση. Δεν αναζητά δραματικές κορυφώσεις· αναζητά την αλήθεια που κρύβεται στα μικρά, καθημερινά βλέμματα.
Η σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη αντιμετωπίζει αυτό το υλικό με χειρουργική λεπτομέρεια στη διαχείριση του συναισθήματος. Σε ένα θέμα που μας αφορά όλους – όχι ως θεωρία αλλά ως βιωμένη εμπειρία – ο Θεοδωρίδης επιλέγει τον δρόμο της συγκράτησης. Δεν επιτρέπει στην ένταση να εκτονωθεί εύκολα· δεν αφήνει τους ερμηνευτές να παρασυρθούν σε φωνές ή εξάρσεις. Αντίθετα, χτίζει ένα υπόστρωμα που σιγοβράζει. Από σκηνή σε σκηνή, το έργο αποκτά βαρύτητα όχι επειδή πιέζει τον θεατή, αλλά επειδή τον πλησιάζει αθόρυβα.
Οι ερμηνείες κινούνται σε αυτή την ίδια λογική. Αποφεύγουν το δράμα και στηρίζονται σε μια καθαρή πειθαρχία, σε ακρίβεια ρυθμού και λεπτότητα στις μεταβολές. Κανείς δεν «παίζει» το συναίσθημα· το αφήνουν να υπάρχει. Κι έτσι, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι ακριβώς πότε, βρίσκεσαι σταδιακά δεμένος με το υλικό, σαν να βλέπεις στιγμές που θα μπορούσαν να έχουν συμβεί δίπλα σου – ή μέσα σου.
Η ομαδικότητα λειτουργεί καθοριστικά. Οι νεαροί ερμηνευτές που μόλις αποφοίτησαν από το Νέο Ελληνικό θέατρο Γιώργου Αρμένη, σχηματίζουν ένα σύνολο σπάνιας συνοχής για τόσο πρώιμο στάδιο πορείας· μια ομάδα που φαίνεται να έχει δουλέψει βαθιά πάνω στη λεπτομέρεια και στη σχέση μεταξύ τους. Είναι φανερό πως πρόκειται για έναν θίασο που θα μας απασχολήσει ξανά.
Καθώς η παράσταση πλησιάζει στο τέλος της, η ένταση που χτίστηκε χωρίς βιασύνη επιστρέφει στον θεατή με τρόπο απλό αλλά αφοπλιστικό. Η τελική φράση – «τι κρίμα για αυτά να έχουν τέτοιους γονείς…;» – δεν ακούγεται ως διαπίστωση, αλλά ως μια ερώτηση που μένει μετέωρη πάνω από το έργο και πάνω από όλους μας. Ένα ερώτημα που δεν ζητά απάντηση· ζητά αναμέτρηση.
Μια αναμέτρηση η οποία έγινε – και με το παραπάνω – από δέκα νέα παιδιά που έδειξαν πως μπορούν να σταθούν με σοβαρότητα απέναντι σε τόσο απαιτητικό υλικό.
Το «Αυτό το Παιδί» στο ΠΛΥΦΑ είναι μια παράσταση που δεν υψώνει τους τόνους. Επιλέγει την αλήθεια της χαμηλής έντασης – κι έτσι ακριβώς σε αγγίζει. Μια δουλειά που τιμά το κείμενο και ταυτόχρονα ανοίγει χώρο για έναν διάλογο που αφορά όλους μας.
Το κατάμεστο θέατρο του ΠΛΥΦΑ βγήκε έξω εμφανώς συγκινημένο, με πολλά βλέμματα να γυαλίζουν από δάκρυα. Είχε προηγηθεί το χορογραφικό «Wolves», διάρκειας περίπου είκοσι λεπτών, το οποίο – παρότι δεν συνδέεται θεματικά με το «Αυτό το Παιδί» – επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά τη δεξιοτεχνία της Ξένιας Θεμελή. Μια σπουδαία χορογράφος και σταθερή συνεργάτης του Θεοδωρίδη, η Θεμελή στήνει μια απαιτητική χορογραφία με ηθοποιούς και όχι επαγγελματίες χορευτές, οδηγώντας τους σε ένα αισθητικό αποτέλεσμα αξιοπρόσεκτο. Ωστόσο, οι δύο παραστάσεις παραμένουν ουσιαστικά ασύνδετες μεταξύ τους.
Η συνολική εμπειρία στο ΠΛΥΦΑ είναι ιδιαίτερα προσεγμένη. Στο διάλειμμα, το κοινό κινήθηκε στο φουγάρο του χώρου, όπου προσφέρονταν δωρεάν κοκτέιλ και σνακ, μέσα στο ιδιαίτερο βιομηχανικό τοπίο του συγκροτήματος.
Οι SuNdogs δημιούργησαν ένα ζεστό περιβάλλον γύρω από την παράσταση, μια αίσθηση συντροφικότητας που σπάνια συναντά κανείς. Μια μικρή υπενθύμιση ότι το θέατρο μπορεί ακόμη να αποτελεί χώρο συνάντησης – και ίσως, για αυτούς, μια υπόσχεση συνέχειας.
Πληροφορίες Παράστασης
ΠΛΥΦΑ – Κτίριο 7Γ
15 – 23 Νοεμβρίου 2025
Προπώληση: more.com
