«Η επανάσταση είναι η διατήρηση της τρυφερότητας»
Η τρυφερότητα ως πράξη αντίστασης
«Η επανάσταση είναι η διατήρηση της τρυφερότητας», έγραφε ο Χρόνης Μίσσιος — ένας άνθρωπος που γνώρισε από πρώτο χέρι την προδοσία, την ήττα, την εξορία, τη στέρηση της αξιοπρέπειας.
Στο βιβλίο του …καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς ο συγγραφέας δεν μιλά για το δίκιο, αλλά για την ψυχή. Με τη νηφαλιότητα του πληγωμένου και τη σοφία του επιζώντα, αναρωτιέται —όπως ο Primo Levi— «αν αυτό είναι ο άνθρωπος».
Οι νεκροί που δεν πρόλαβαν να προδοθούν
Το έργο του είναι ωμό, χωρίς στολίδια. Μια εξομολόγηση για τις φυλακίσεις, τις εξορίες, τα βασανιστήρια που ξεκίνησαν όταν ήταν μόλις δεκαέξι ετών.
Μέσα όμως από την τραχύτητα αναβλύζει τρυφερότητα. Ο Μίσσιος δίνει πρόσωπο στους συντρόφους του, σε εκείνους που σκοτώθηκαν πριν προλάβουν να κουραστούν, να απογοητευτούν, να λυγίσουν.
Τους ζηλεύει. Γιατί εκείνοι δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν τη φθορά.
Η μοναξιά του συγγραφέα γίνεται έτσι ένας εσωτερικός διάλογος με τα φαντάσματα — μια απόπειρα να τα κρατήσει κοντά του, να τα σώσει από τη λήθη.
Η γυναικεία ματιά στη μνήμη ενός άντρα
Η σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη προσεγγίζει το έργο με μια διαύγεια σχεδόν ποιητική. Μέσα από τη γυναικεία οπτική της, η σκηνοθέτιδα απαλύνει τη σκληρότητα του ανδρικού βιώματος, χωρίς να την εξουδετερώνει.
Εξερευνά τον πόνο, τη σιωπή, το άγγιγμα που δεν δόθηκε. Αναδεικνύει τον αποκλεισμό του θηλυκού στοιχείου από τη συλλογική μνήμη: τη μητρική παρουσία, το ερωτικό χάδι, τη συντροφική φωνή της γυναίκας που έμεινε έξω από το στρατόπεδο, αλλά μέσα στην ιστορία.
Ο “μυστικός δείπνος” των φαντασμάτων
Όλα διαδραματίζονται πάνω σε ένα τραπέζι. Ένα τραπέζι που γίνεται βωμός, πεδίο εξομολόγησης, σημείο συνάντησης ζωντανών και νεκρών.
Η Καραγιάννη χρησιμοποιεί το storytelling ως τελετουργία — ένα φεμινιστικό εργαλείο επανερμηνείας της αντρικής αφήγησης.
Τα υλικά της —ξύλο, χώμα, μέταλλο— ανακαλούν τη φθαρτότητα του σώματος, τον “γήινο ρομαντισμό” του Μίσσιου, την ανάγκη του να κρατήσει τον άνθρωπο δεμένο με τη γη, όχι με το μνημείο.
Ο άνθρωπος πίσω από την ήττα
Η δραματουργική επεξεργασία σέβεται απόλυτα το αρχικό κείμενο, επιτρέποντας στον θεατή να ανακαλύψει την πολιτική και συναισθηματική πυκνότητα του συγγραφέα:
την απόστασή του από τη γραμμή του ΚΚΕ, την αγάπη του για το «λούμπεν» προλεταριάτο, τη ζεστασιά του για τους “δεύτερους”, εκείνους που η κοινωνία αποκαλεί ηττημένους, μα κουβαλούν τη δική τους περηφάνια.
Η παράσταση τους φέρνει ξανά στο φως — όχι ως ήρωες, αλλά ως ανθρώπους που τόλμησαν να νιώσουν.
Η σιωπηλή επανάσταση της τρυφερότητας
Η Σοφία Καραγιάννη δεν εξιδανικεύει τον Μίσσιο. Τον ακούει.
Κι έτσι αναδεικνύει το πιο βαθύ μήνυμά του: πως ακόμη και μέσα στη φρίκη, η αντίσταση δεν είναι μόνο πράξη, αλλά στάση ψυχής.
Γιατί η αληθινή επανάσταση —όπως έγραψε κι ο ίδιος— είναι να παραμένεις τρυφερός, όταν όλα γύρω σου σε σκληραίνουν.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Καραγιάννη, Μυρτώ Αθανασοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Μουσική: Μάνος Αντωνιάδης
Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα
Φωτισμοί: Βασιλική Γώγου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αθανασία Κυμπούρη
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: GAFF
Ερμηνεία: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Κωνσταντίνος Πασσάς, Δημήτρης Μαμιός, Γιάννης Μάνθος
*ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΕΥΜΟΛΠΙΔΩΝ 45, ΓΚΑΖΙ, 2103464380
ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΡΙΤΗ ΣΤΙΣ 21:15
