«Για τον κάθε ρόλο μου, ως ηθοποιός, προσπαθώ να φτιάχνω πάντα ένα μυθιστόρημα, είναι αυτό που με γοητεύει. Η λογοτεχνία έχει κάτι που απελευθερώνει τη φαντασία και το συναίσθημα με έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο, κάτι που με βοηθάει στη διαδικασία του γυρίσματος”, αποκάλυπτε ο Άρης Μπαλής σε όσους παραβρεθήκαμε στο 48ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, μιλώντας για την εντυπωσιακή του μεταμόρφωση στην ταινία «Αυτός που κάποτε υπήρχε» του Κωστή Θεοδοσόπουλου, που του χάρισε και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας. Μια ξεχωριστή ταινία που απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας «Τώνια Μαρκετάκη», το Βραβείο Drama Queer και το Βραβείο Σχεδιασμού Μακιγιάζ για τη Δήμητρα Γιατράκου.
Ο Άρης Μπαλής, επεσήμανε την ιδιαιτερότητα του προνομίου που είχε ως ηθοποιός στη συγγραφή του σεναρίου, εξηγώντας πως “ως εκ τούτου η ροή του γυρίσματος ήταν πολύ απελευθερωτική και μια υπέροχη εμπειρία”.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της επιτροπής, το Βραβείο Σκηνοθεσίας «Τώνια Μαρκετάκη», δίνεται “για τον ευρηματικό τρόπο με τον οποίο επικαιροποιεί την παράδοση των βαμπιρικών μύθων, που πολλές φορές χρησιμοποιήθηκαν ως μεταφορές για τον queer έρωτα, και για το πώς τελικά την μετατρέπει σε μια σύγχρονη χειραφετητική και απελευθερωτική αφήγηση”.
“Τα βαμπίρ θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένας εαυτός που επιθυμούμε αλλά παραμένει σε μια κρυφή συνθήκη, σε ένα σκοτάδι και όλο αυτό μας ταίριαξε σε πολλά επίπεδα», σημείωσε ο Άρης Μπαλής.
Η ίδια επιτροπή ανέφερε πως το Βραβείο Σκηνοθεσίας στον Κωστή Θεοδοσόπουλο δόθηκε “για τη δεξιοτεχνία με την οποία ανανεώνει τους κώδικες του είδους, για την εικαστική της αρτιότητα και την εξαιρετική διεύθυνση ηθοποιών”.
«Η ιδέα ξεκίνησε από την αληθινή εμπειρία ενός φίλου μας που πήγε να δώσει αίμα για τον άρρωστο πατέρα του και έπρεπε να υπογράψει ένα χαρτί στο οποίο χρειαζόταν να συμφωνήσει ότι δεν είχε συνάψει ομοφυλοφιλική σχέση μετά το 87″, ομολόγησε ο σκηνοθέτης . “Αρχίσαμε να το συζητάμε πολύ, να εξερευνούμε διαφορετικές διαδρομές και καταλήξαμε ότι θέλουμε να πούμε μια ιστορία με μια μεταφυσική τροπή και εκεί ήρθε η σύνθεση μιας βαμπιρικής ιστορίας”, πρόσθεσε και κατέληξε λέγοντας: “κάναμε μια ταινία είδους αλλά οι αναφορές μας ήταν διαφορετικές. Στο μυαλό μου είχα αρκετά συχνά τις μικρές ιστορίες του Πόε, που έχουν ένταση και σβήνουν σαν πυροτέχνημα. Προσπαθήσαμε η ταινία να παίζει με την ταυτότητα, τη δυαδικότητα και πως οι δυο πρωταγωνιστές είναι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Ο ένας λέει την ιστορία του άλλου, ωστόσο αυτό διαπλέκεται συχνά. Πρόκειται για μια ιστορία έρωτα, αλλά και για μια ιστορία ταυτότητας».
απο την Μάνια Ζούση
